Język Angielski Sylwia Wawrzyniak

Hello everyone! Dzisiejszy wpis jest zainspirowany nauczaniem zdalnym mojego przedszkolnego dziecka : ) Otrzymał link do historyjki animowanej, ale miał kłopot ze zrozumieniem treści. Pobawiłam się się więc w tłumaczenie i przygotowanie słownictwa. Zapraszam 🙂

Opowieść o trzech świnkach.

Było sobie Słońce i Księżyc, które opowiadały sobie historie dziejące się w lesie.

Słońce opowiadało o tym, co się działo w lesie za dnia, a księżyc o tym, co widziała w lesie nocą.

Pewnego dnia słońce powiedziało:

– Księżycu, to jest opowieść o trzech małych prosiaczkach, które zdecydowały, żeby zamieszkać w lesie i zbudować każde dla siebie dom. I tak wyruszyły jednego poranka szczęśliwe i zdecydowane, aby spełnić swoje marzenie.

– Oj, Słońce… Ja ich znam! Najmłodszy to ten pulchny- lubiący się bawić i leniwy. Ten, który podąża za nim, to imprezowicz, romantyczny i poszukujący przygód. A najstarszy jest tym dojrzałym. Jest cichy i poświęca się pracy.

– Spójrz Księżycu!

 Najmłodszy zbudował domek ze słomy. I oczywiście skończył przed braćmi. Usiadł więc, aby odpocząć. Ten drugi zbudował z drewna i chociaż zajęło mu to trochę więcej czasu, skończył wcześniej niż najstarszy. A więc poszedł tańczyć i przedrzeźniać najstarszego brata, który budował bardzo solidny i piękny dom zrobiony z błyszczących cegieł.

– Jesteś za wolny, starszy bracie, koniec z robotą. Hej bracie, chodź się z nami bawić! – powiedział średni.

– Średni, będzie czas na zabawę, ale teraz jest czas na pracę i budowę domu, który przetrwa wieki. – odpowiedział najstarszy.

-Podczas, gdy ty pracujesz, my odpoczywamy. I my cieszymy się życiem! – powiedział młodszy.

– Dom to dom. – wyjaśnił średni.- Nie ma znaczenia, z czego jest zrobiony.

– No cóż, zobaczycie jak mój dom oprze się deszczom, wiatrowi, ogniowi,  a nawet trzęsieniom ziemi. – odpowiedział najstarszy.

A noc udowodniła, że najstarszy miał rację…-  powiedziała Księżyc.

– Poważnie? – zapytało Słońce zaskoczone.- Co się wydarzyło potem?

– No cóż… W nocy trzy prosiaki poszły spać bardzo zmęczone. Najmłodszy zabawą, średni  tańczeniem, a najstarszy bardzo ciężką pracą.

Gdy spoglądałam zza drzew…

– Wilk!!! Oczywiście! On wyrusza na polowania nocą- wyjaśniło Słońce.

– Jeśli już znasz opowieść , przestanę ją opowiadać! – odparła Księżyc.

­- Nie, nie! Kontynuuj! Naprawdę chcę się dowiedzieć.

– Zwracaj pilną uwagę, na to co się wydarzyło.

Myśliwy się wybudził. A ten las pachnie jak słodka, tłusta świnka! Czekajcie! Czy to prawda, co widzę? Trzy małe prosiaki i czują się tak bezpieczne w swoich małych domkach. No to się przekonamy!

Wilk zbliżył się do małego słomianego domku i wrzasnął na najmłodszego prosiaka:

– Mały prosiaku! Lepiej żebyś od razu otworzył albo doprowadzę ten dom do ruiny małym dmuchnięciem!”

– Ty bezczelny wilku! Zobaczymy, czy potrafisz!- powiedział najmłodszy.

Ja….zdmu… ..chnę! Zdmuchnę, zdmuchnę! Twój dom ja zniszczę! Każdą część rozedrę burzą, którą stworzę! Moja furia się zbudzi a on się złamie, nie bądź w błędzie! On się zniszczy, nie myśl inaczej!

Pożrę prosiaka powoli kawałek po kawałku, jak chcę. I wyczyszczę sobie zęby trojgiem rodzeństwa. Cóż za smakołyk!!! A jeśli będę zadowolony

i nadejdzie czas na mój deser przygotuję moją ulubioną

ręcznie robioną gałkę prosiakową!

Ja….zdmu… ..chnę! Zdmuchnę, zdmuchnę! Twój dom ja zniszczę! Każdą część rozedrę burzą, którą stworzę! Moja furia się zbudzi a on się złamie, nie bądź w błędzie! On się zniszczy, nie myśl inaczej!

I wilk dmuchał i dmuchał i domek się zawalił. Mały prosiaczek pobiegł szybciutko do drewnianego domku  brata, ale wilk też przybył i zagroził ponownie.

– Wyłaź natychmiast! Albo zniszczę ten dom połową zdmuchnięcia!

– Zobaczmy czy potrafisz! Ty nędzny wilku!- powiedział średni.

Wilk dmuchnął, ale domek nawet troszkę się nie zachwiał.

– No cóż! Niechże będzie to mocny dmuch!

– Ty bezczelny wilku!

– Nędzny wilk!

– Zobaczycie! Jeden dmuch i pół da radę!

Dom się zatrząsł i zachwiał aż się w końcu zawalił.

– Ale małe prosiaczki! Powiedz, powiedz, Księżycu!!! Czy wilk je zjadł?- zapytało Słońce.

– Wilk prawie je zjadł, ale prosiaczki pobiegły i ledwie zdołały dostać się do ceglanego domu najstarszego brata.

– A co się stało dalej, Księżycu?

– Wilk ponownie zaatakował. – opowiedziała zmartwiona Księżyc.

• Cała trójka wyłazić! Albo zniszczę dom połową… jednym, pełnym zdmuchnięciem!
• Uparty wilku! Nie odważysz się! – krzyknął najstarszy.
• Cóż, niech będą dwa lub trzy lub cztery…

– Tylko sobie to wyobraź, Słońce, wilk dmuchał tak wiele razy, że prawie zemdlał. Spędził noc zdmuchując i zdmuchując.

– Co się stało potem?

– Och, drogie Słońce… nie mogę Ci opowiedzieć reszty historii, świt już prawie nadszedł, a ja muszę odejść teraz.

– Masz rację! Co ja tu robię! Ziemia jest ciemna i czas dla mnie, żebym wzeszło. – wyjaśniło Słońce.

I przegapiło pozostałą cześć opowieści ponieważ Księżyc musiała odejść. Ale oto co się wydarzyło: Wilk niemal zemdlał, potem spróbował podkraść się kominem do ceglanego domku.                             W międzyczasie świnki rozgryzły jego zamiary, więc przygotowały i umieściły wielki gar z wodą na ogniu. Tak więc, jeśli gdy wilk zdołałby się dostać do środka, wpadnie do wrzącej wody, zapali włochaty ogon i nawet jego mocny dmuch nie złagodzi poparzenia.

– Bezczelny wilk.

– Nędzny wilk.

– Uparty wilk.

Prosiaki zdecydowały zamieszkać w ceglanym domu doceniając wspaniały przykład starszego, pracowitego brata, który wybudował cudowny i trwały dom.

Have fun 🙂